Το Ταμείο Ανάκαμψης έχει παρουσιαστεί ως μια ευκαιρία εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης για τη χώρα. Πίσω όμως από τα ποσοστά απορρόφησης και τις τεχνικές αναφορές, αναδεικνύεται ένα πιο ουσιαστικό ζήτημα: η πραγματική διοικητική ικανότητα του κράτους να σχεδιάζει και να υλοποιεί σύνθετες πολιτικές.
Όταν η εφαρμογή μεγάλων εθνικών έργων απαιτεί συγκέντρωση αρμοδιοτήτων και κεντρικό συντονισμό, το ερώτημα μετατοπίζεται από την “αποτελεσματικότητα” στη “δομή”. Δεν εξετάζεται μόνο τι έγινε, αλλά πώς έγινε και αν μπορεί να συνεχίσει να γίνεται με τον ίδιο τρόπο στο μέλλον.
Ένα σύγχρονο κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί αποσπασματικά ή προσωποπαγώς. Χρειάζεται θεσμική συνέχεια, διοικητική αυτονομία και μηχανισμούς που διασφαλίζουν ότι οι πολιτικές δεν εξαρτώνται από συγκυρίες ή εναλλαγές κυβερνήσεων.
Το Ταμείο Ανάκαμψης, υπό αυτό το πρίσμα, δεν αποτελεί μόνο εργαλείο χρηματοδότησης. Αποτελεί και δοκιμασία αντοχής για το ίδιο το κράτος.