Κοινωνική Συνοχή & Δημογραφία

 Ένας ενιαίος τομέας με τέσσερις διακριτούς άξονες πολιτικής 

Η Κοινωνική Συνοχή και η Δημογραφία αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της εθνικής ανθεκτικότητας, της κοινωνικής σταθερότητας και της μακροπρόθεσμης αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Μια κοινωνία η οποία γερνά, αποδυναμώνεται δημογραφικά, αισθάνεται ανασφάλεια στην υγεία και εγκαταλείπει τους ευάλωτους, δεν μπορεί να σχεδιάσει μέλλον ούτε να στηρίξει βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. 

Για τον λόγο αυτό, ο τομέας Κοινωνική Συνοχή και Δημογραφία συγκροτείται ως ένα ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο πολιτικής, το οποίο αναπτύσσεται πάνω σε τέσσερις αλληλένδετους άξονες: 

Υγεία 

Η υγεία είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και κρίσιμη εθνική υποδομή. Χρειαζόμαστε ένα σύστημα υγείας το οποίο λειτουργεί με οικονομική αποτελεσματικότητα, αξιόπιστο και ποιοτικό με διεθνή εμβέλεια.  

Δημογραφική Ανάκαμψη 

Το δημογραφικό πρόβλημα συνιστά τη σοβαρότερη διαρθρωτική απειλή για τη χώρα. Η αναστροφή της πληθυσμιακής συρρίκνωσης απαιτεί συνδυασμό οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών πολιτικών, οι οποίες στηρίζουν έμπρακτα τη δημιουργία οικογένειας, την παραμονή των νέων στην Ελλάδα, την επιστροφή των Ελλήνων του εξωτερικού. 

Κοινωνική Πρόνοια 

Η κοινωνική πρόνοια οφείλει να λειτουργεί ως δίχτυ ασφάλειας και όχι ως μηχανισμός εξάρτησης. Στόχος είναι ένα σύγχρονο, στοχευμένο και αξιοπρεπές σύστημα υποστήριξης, το οποίο προστατεύει τους πραγματικά  ευάλωτους και ταυτόχρονα ενισχύει την κοινωνική κινητικότητα. 

Μετανάστευση και Κοινωνική Ένταξη 

Η μεταναστευτική πολιτική συνδέεται άμεσα με τη δημογραφία, την αγορά εργασίας και την κοινωνική συνοχή. Η κοινωνία μας πρέπει να προσελκύσει τους κατάλληλους μετανάστες, οι οποίοι είναι ικανοί και πρόθυμοι να προσαρμοστούν και να υιοθετήσουν το Ελληνικό και Ευρωπαϊκό σύστημα αξιών.  

Οι τέσσερις αυτοί άξονες συνθέτουν μια ενιαία στρατηγική κοινωνικής πολιτικής, η οποία αντιμετωπίζει τον άνθρωπο, όχι απομονωμένα, αλλά ως μέλος μιας κοινωνίας η οποία θέλει να επιβιώσει, να ανανεωθεί και να προοδεύσει. 

Υγεία 

Αυτονομία, Αξιοκρατία, Επιστημονική Ελευθερία 

Η υγεία αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και κρίσιμη εθνική υποδομή. Για να λειτουργήσει ως τέτοια, απαιτείται ριζική αλλαγή φιλοσοφίας: λιγότερη εξουσία και επαγγελματικά προνόμια  σε λίγα πρόσωπα, περισσότερη διοικητική αυτονομία στο Νοσοκομείο ως Οργανισμό και επένδυση στην Επιστημονική έρευνα και ανάπτυξη. 

1. Ανεξάρτητη, τεχνοκρατική διοίκηση των νοσοκομείων

Η διοίκηση των δημόσιων νοσοκομείων πρέπει να αποσυνδεθεί πλήρως από την πολιτική ηγεσία. Οι διοικήσεις επιλέγονται με ανοιχτές, αξιοκρατικές διαδικασίες, μέσω ενός πραγματικά ανεξάρτητου ΑΣΕΠ. 

Οι διοικητές:

• έχουν συμβόλαιο απόδοσης, με βάση τις κατευθύνσεις της πολιτικής ηγεσίας
• αξιολογούνται με μετρήσιμα κριτήρια
• παύονται εάν δεν επιτυγχάνουν τους στόχους.

2. Θεσμική απελευθέρωση των νέων γιατρών

Το σημερινό καθεστώς υπερσυγκέντρωσης εξουσίας στους διευθυντές παράγει εξάρτηση, αναξιοκρατία και φυγή στο εξωτερικό. 

Καθιερώνεται: 

• σαφής διαχωρισμός επιστημονικού ρόλου και διοικητικής εξουσίας, 
• αξιολόγηση γιατρών από πολυμελή, ανεξάρτητα επιστημονικά συμβούλια, 
• δικαίωμα επαγγελματικής εξέλιξης χωρίς την απόλυτη εξάρτηση από ένα πρόσωπο. 

Οι νέοι γιατροί αποκτούν: 

• διαφανές πλαίσιο εξέλιξης, 
• δυνατότητα επιλογών εντός του δημόσιου συστήματος, 
• πραγματική επαγγελματική προοπτική στην Ελλάδα.

3. Οικονομική αυτονομία των νοσοκομείων

Κάθε δημόσιο νοσοκομείο αποκτά ουσιαστική οικονομική και λειτουργική αυτονομία, ως προϋπόθεση αποτελεσματικότητας, ποιότητας υπηρεσιών και επιστημονικής ανάπτυξης.  

Συγκεκριμένα, κάθε δημόσιο νοσοκομείο: 

• τιμολογεί τις υπηρεσίες του προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, 
• καθορίζει με διαφάνεια τις χρεώσεις προς τους ασθενείς, όπου αυτό προβλέπεται, 
• διαχειρίζεται ίδιο προϋπολογισμό, χωρίς γραφειοκρατική εξάρτηση, 
• εφαρμόζει αυτοτελή πολιτική νοσηλίων, εντός του πλαισίου της εθνικής κοινωνικής πολιτικής υγείας. 

Η δυνατότητα ορισμού νοσηλίων από τα νοσοκομεία  βασίζεται σε μια θεμελιώδη διάκριση: 

– Υπηρεσίες χωρίς δυνατότητα επιλογής (επείγουσες, κρίσιμες, ζωτικής σημασίας)  

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η πρόσβαση δεν μπορεί να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του ασθενή. Η τιμολόγηση ρυθμίζεται θεσμικά και το κόστος της κοινωνικής πολιτικής καλύπτεται από τον φορέα, ο οποίος τη σχεδιάζει και τη χρηματοδοτεί, όχι από το ίδιο το νοσοκομείο ούτε από τον πολίτη. Ο ασθενής έχει πλήρη πρόσβαση στις πληροφορίες και τις υπηρεσίες που χρειάζεται, διασφαλίζοντας ισότιμη και δωρεάν φροντίδα, όπου απαιτείται. 

– Υπηρεσίες με δυνατότητα επιλογής (προγραμματισμένες, χρόνιες, αποκατάσταση, εξειδικευμένες πράξεις)  

Σε αυτές τις υπηρεσίες, τα νοσοκομεία έχουν πλήρη ελευθερία τιμολόγησης. Μπορούν να προσαρμόζουν τις χρεώσεις τους, να προσελκύουν ασθενείς σε τομείς στους οποίους επιθυμούν ανάπτυξη και να διαχειρίζονται τη ζήτηση σε τομείς υπερβάλλουσας πίεσης. 

Η ελευθερία αυτή επιτρέπει στα νοσοκομεία να αναπτύσσουν στρατηγική, να διαφοροποιούνται και να λειτουργούν με όρους πραγματικής αποτελεσματικότητας.  

– Θεσμικά αντίβαρα και λογοδοσία 

Η οικονομική αυτονομία δεν σημαίνει αυθαιρεσία. Για τον λόγο αυτό: 

• όλα τα νοσήλια δημοσιοποιούνται και είναι συγκρίσιμα μεταξύ νοσοκομείων, 
• παρακολουθείται η συνολική πολιτική τιμολόγησης και όχι μεμονωμένες πράξεις, 
• αποτρέπεται η μετακύλιση κόστους κοινωνικής πολιτικής σε ευάλωτους ασθενείς, 
• η τιμολογιακή συμπεριφορά συνδέεται άμεσα με την αξιολόγηση της διοίκησης. Συστηματική στρέβλωση, αδικαιολόγητη υπερτιμολόγηση ή κοινωνικά άδικες πρακτικές συνιστούν αποτυχία διοίκησης και επιφέρουν κυρώσεις.

4. Ελεύθερη προσέλκυση και αμοιβή ιατρικού προσωπικού

Τα νοσοκομεία αποκτούν τη δυνατότητα: 

• να προσλαμβάνουν γιατρούς και προσωπικό από τον δικό τους προϋπολογισμό, 
• να προσφέρουν ανταγωνιστικές αμοιβές, ανάλογα με τις ανάγκες, τις ειδικότητες και την απόδοση, 
• να λειτουργούν ως ελκυστικοί επιστημονικοί οργανισμοί και όχι ως κλειστά ιεραρχικά συστήματα. 

Η ποιότητα και η ζήτηση καθορίζουν την εξέλιξη, όχι οι πελατειακές σχέσεις.

5. Δημόσια νοσοκομεία ανταγωνιστικά και εξωστρεφή

Τα δημόσια νοσοκομεία οφείλουν να λειτουργούν ως σύγχρονοι, ανταγωνιστικοί οργανισμοί υγείας, ικανοί να σταθούν ισότιμα απέναντι στον ιδιωτικό τομέα, τόσο σε επίπεδο ποιότητας υπηρεσιών όσο και σε επίπεδο οργάνωσης και αποτελεσματικότητας. 

Για τον λόγο αυτό: 

• έχουν τη δυνατότητα να αναπτύσσουν εξειδικευμένες υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας, 
• μπορούν να προσελκύουν ασθενείς από το εξωτερικό, στο πλαίσιο διακρατικών συμφωνιών ή διεθνούς ιατρικού τουρισμού, 
• συμμετέχουν σε διεθνή δίκτυα, ερευνητικά προγράμματα και κλινικές μελέτες, 
• αξιοποιούν την τεχνογνωσία και το επιστημονικό τους δυναμικό χωρίς θεσμικούς περιορισμούς. 

Η εξωστρέφεια αυτή ενισχύει τους πόρους, την τεχνογνωσία και το ανθρώπινο δυναμικό του δημόσιου συστήματος, επιστρέφοντας προστιθέμενη αξία στη δημόσια υγεία. Ένα δημόσιο σύστημα υγείας το οποίο μπορεί να ανταγωνίζεται, να συνεργάζεται και να εξάγει υπηρεσίες, ισχυροποιείται. 

*Ο συγκεκριμένος πολιτικός τομέας δεν έχει ολοκληρωθεί και βρίσκεται σε φάση δημόσιας διαβούλευσης.

Οι προτάσεις μας διαμορφώνονται με τη συμμετοχή πολιτών, φορέων και κοινωνικών ομάδων.

Καλούμε κάθε ενδιαφερόμενο να καταθέσει προτάσεις και παρατηρήσεις:

contact@kentrikiporeia.gr

Η διαβούλευση θα ολοκληρωθεί και θα παρουσιαστεί και ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων.