Η θλίψη για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών παραμένει βαθιά. Κανείς δεν μπορεί να σταθεί αδιάφορος απέναντι στο δράμα των οικογενειών που έχασαν τους ανθρώπους τους τόσο άδικα. Η ανάγκη για δικαιοσύνη και λογοδοσία αποτελεί κοινό αίτημα μιας κοινωνίας που αναζητά διαφάνεια και αλήθεια.
Ωστόσο, η κατάληψη του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και του περιβάλλοντος χώρου του, όσο κι αν απορρέει από αυθόρμητη αγανάκτηση, συνιστά πράξη που προσβάλλει έναν ιερό συμβολισμό. Το Μνημείο δεν ανήκει σε κάποιον – ανήκει σε όλους τους Έλληνες. Είναι αφιερωμένο σε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Πατρίδας, με πλήρη συνείδηση της θυσίας τους. Είναι τόπος εθνικής μνήμης, ευγνωμοσύνης και ενότητας.
Η χρήση του για οποιονδήποτε άλλο σκοπό, όσο δίκαιος κι αν είναι, αλλοιώνει τη σημασία του και διχάζει την κοινωνία. Ο σεβασμός προς τους πεσόντες δεν μπορεί να συνυπάρχει με την προσβολή των ιερών τόπων της Πατρίδας.
Ο πόνος των θυμάτων των Τεμπών αξίζει να ακουστεί αλλά χωρίς να σιωπήσουν οι αξίες που μας ενώνουν. Η Δημοκρατία δεν χρειάζεται βεβηλώσεις για να ακουστεί, χρειάζεται συνείδηση, ενότητα και ευθύνη. Μόνο έτσι μπορούμε να τιμήσουμε τόσο τους ζωντανούς όσο και εκείνους που έπεσαν για όλους μας.