Η χρηματοδότηση της Ουκρανίας παρουσιάζεται ως ακόμη ένας “αναγκαίος συμβιβασμός”. Όμως ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: αυτό που παρουσιάζεται ως ρεαλιστική λύση δεν είναι παρά μια επιλογή ήσσονος προσπάθειας.
Όσο βάσιμες κι αν είναι οι επιμέρους επιφυλάξεις κρατών-μελών, όπως του Βελγίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική ελαχιστοποίησης του πολιτικού κόστους και της ψηφοθηρίας. Αποδεικνύει πολιτική δειλίας και έλλειψη στρατηγικής.
Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα αντανακλούν μια βραχυχρόνια ηγεσία, ανήμπορη να σταθεί στο ύψος των εσωτερικών και εξωτερικών προκλήσεων. Από τα αυταρχικά καθεστώτα εκτός Ευρώπης, μέχρι τη διάβρωση της θεσμικής συνοχής εντός της, η ΕΕ χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: ισχυρή ηγεσία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε για να δημιουργεί μακροχρόνια ασφάλεια και σταθερότητα. Αν αποτύχει να το πράξει τώρα, το τίμημα θα είναι πολύ μεγαλύτερο.