Το ερώτημα για το αν η Μαρία Καρυστιανού έχει δικαίωμα να ιδρύσει πολιτικό κόμμα είναι στην πραγματικότητα προσχηματικό. Σε μια δημοκρατία, το δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής είναι αυτονόητο για κάθε πολίτη. Η διαχείριση μιας προσωπικής απώλειας μπορεί να αποτελέσει λόγο ενασχόλησης με τα κοινά και από αυτή τη σκοπιά είναι απολύτως θεμιτή.
Εκεί όμως που χαράσσεται η ουσιαστική διαχωριστική γραμμή είναι στο περιεχόμενο. Η πολιτική δεν είναι διαχείριση συναισθημάτων, ούτε πεδίο εκδίκησης. Είναι ο χώρος όπου διαμορφώνεται η προοπτική για το συλλογικό μέλλον.
Οι θέσεις και οι προτάσεις είναι αυτές που τελικά κρίνονται. Όταν παρουσιαστούν με σαφήνεια, τότε θα υπάρξει και ξεκάθαρη τοποθέτηση. Μέχρι τότε, το πιο κρίσιμο ζητούμενο δεν είναι η σύμπλευση απόψεων, αλλά η ικανότητα να διαφωνούμε χωρίς να διαλύουμε το κοινό έδαφος. Η εθνική ομοψυχία δεν αναιρεί την κριτική, αποτελεί προϋπόθεση.