Η δημόσια συζήτηση για την οικονομία περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τα συμπτώματα, χωρίς να αγγίζει συχνά την αιτία. Η ακρίβεια, η πίεση στα νοικοκυριά, το δημογραφικό πρόβλημα και οι γεωπολιτικές εξελίξεις αντιμετωπίζονται αποσπασματικά, ενώ όλα συνδέονται με έναν κοινό παρονομαστή: την κατάσταση της παραγωγικής οικονομίας.
Η απόφαση συμμετοχής στην πολιτική ξεκινά ακριβώς από αυτή τη διαπίστωση. Μια χώρα που παράγει περιορισμένα, που δυσκολεύεται να δημιουργήσει σταθερό πλούτο και να ενισχύσει την πραγματική οικονομία της, παραμένει ευάλωτη απέναντι σε κάθε κοινωνική και οικονομική πίεση.
Η ισχυρή παραγωγική βάση δεν αποτελεί απλώς οικονομικό στόχο. Αποτελεί προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής, σταθερότητας και εθνικής ανθεκτικότητας. Από τη στήριξη της μεσαίας τάξης και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέχρι τη δυνατότητα διαχείρισης των μεγάλων προκλήσεων της εποχής, όλα περνούν μέσα από την παραγωγή πραγματικής αξίας.
Η πολιτική, συνεπώς, αποκτά ουσία όταν στοχεύει σε αυτό που καθορίζει την καθημερινότητα και το μέλλον μιας κοινωνίας. Στην οικονομία που παράγει, δημιουργεί και δίνει προοπτική.