Η πολιτική του επιδόματος έχει γίνει ένα εργαλείο κοινωνικής διαχείρισης. Και όχι ως δίκτυ ασφαλείας, αλλά ως μηχανισμός εξαγοράς σιωπής. Μικρά ποσά, περιστασιακά, με περίτεχνες ονομασίες “pass- ενίσχυση- εφάπαξ βοήθεια”. Κάθε φορά που μια κρίση βαθαίνει ή μια ανισότητα κορυφώνεται έρχεται ένα νέο κουπόνι να την “επουλώσει”. Κι έτσι το κράτος δείχνει ότι αναλαμβάνει δράση. Στην πραγματικότητα όμως, απλώς διαιωνίζει το πρόβλημα.
Το θέμα είναι ότι αυτές οι “παροχές” δεν στοχεύουν ποτέ στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Δεν κατευθύνουν πόρους σε καλύτερους μισθούς, παιδεία, υποδομές, υγεία ή παραγωγική ανάπτυξη. Είναι πυροσβεστικές ενέσεις για να εξαγοράσουν χρόνο και ανοχή.
Στην ουσία, το επίδομα λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής ευτέλειας. Μια κοινωνία που ζει με το άγχος του λογαριασμού και όχι με το όραμα της προόδου είναι πιο εύκολα ελεγχόμενη. Όταν οι άνθρωποι παλεύουν για τα στοιχειώδη δεν προλαβαίνουν να διεκδικήσουν τα ουσιαστικά, ούτε καν την αξιοπρέπειά τους. Η ανέχεια, λοιπόν, δεν αντιμετωπίζεται αλλά συντηρείται… με δόσεις.
Ωστόσο, αυτό που πραγματικά λείπει δεν είναι τα χρήματα αλλά η βούληση να αλλάξει το υπόδειγμα. Να πάψει το κράτος να είναι “φιλάνθρωπο”. Να μην επιβραβεύει τη στασιμότητα με “έκτακτες ενισχύσεις” αλλά να αρχίσει να χτίζει ευκαιρίες: για εργασία που αμείβεται αξιοπρεπώς, για παιδεία που προσφέρει ευκαιρίες, για δομές που στηρίζουν και δεν εξευτελίζουν.
Γιατί ένα κράτος που μοιράζει ξεροκόμματα δεν δείχνει κοινωνική ευαισθησία. Δείχνει φόβο για το τι θα συμβεί αν οι πολίτες αρχίσουν να ζητούν ψωμί και όχι τα ψίχουλα.
#Επιδόματα #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη #Οικονομία #Κοινωνία #Πολιτική