Η δημόσια συζήτηση για τη διαφθορά συχνά περιορίζεται στην ηθική διάσταση του προβλήματος. Ωστόσο, η εμπειρία δείχνει ότι η διαφθορά αναπτύσσεται εκεί όπου οι νόμοι περιέχουν ασάφειες, εξαιρέσεις και περιθώρια προσωπικής ερμηνείας.
Όταν ένας αιρετός ή ένας διοικητικός παράγοντας μπορεί να επιλέγει ποια διάταξη θα εφαρμόσει και πώς θα την ερμηνεύσει, δημιουργούνται συνθήκες που ευνοούν την ευνοιοκρατία και τις πελατειακές πρακτικές.
Η μετάβαση σε ένα πραγματικά σύγχρονο κράτος προϋποθέτει σαφείς κανόνες, διαφάνεια και θεσμούς που επιβραβεύουν την αξία και την προσπάθεια. Μόνο έτσι η αξιοκρατία μπορεί να γίνει πραγματικότητα και η διαφθορά να περιοριστεί ουσιαστικά.