Όταν ένας κλάδος με δισεκατομμύρια κέρδη παρουσιάζει τα 1.600 ευρώ ως επίτευγμα, το πρόβλημα δεν είναι ο μισθός. Είναι το αφήγημα. Και κυρίως, η σιωπή για όσους στον ιδιωτικό τομέα παλεύουν κάθε μήνα χωρίς πλάτες, χωρίς μονοπώλια και χωρίς κράτος-πελάτη.

Το τζάμπα πέθανε… αλλά όχι για όλους. Όσοι ζουν και δουλεύουν στην άκρη της Ελλάδας για το δημόσιο συμφέρον συνεχίζουν να πληρώνονται λιγότερο από ό,τι αξίζουν. Ο κυνισμός που πιστεύει ότι όλοι μπορούν, ανοίγει τον δρόμο στον λαϊκισμό και τον αυταρχισμό.

Παρά το πλεόνασμα στην παραγωγή ενέργειας, η Ελλάδα πληρώνει την ακριβότερη ενέργεια στην Ευρώπη. Μια στρατηγική που φαίνεται να ωφελεί λίγους, αφήνοντας πίσω την κοινωνία και την πραγματική οικονομία.

Η πολιτική συμμετοχή ως δικαίωμα, τα όρια του συναισθήματος και η ανάγκη για προτάσεις και εθνική ομοψυχία.